Nowenna do Matki Bożej Częstochowskiej
DEKALOG EMIGRACJI


Zwierzę zna umiar swoich potrzeb, ale człowiek nie.

Demokryt z Abdery

  Informacja


 
  


Co to jest Szkaplerz Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel?


Historia Szkaplerza Karmelitańskiego sięga XII wieku. Duchowi synowie proroka Eliasza prowadzili życie modlitwy na Górze Karmel w Palestynie. Nazywali się Braćmi Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel. Z powodu prześladowań przenieśli się do Europy. Kościół uznał ich regułę życia i dał prawny początek Zakonowi Karmelitów. Zakon promieniował przykładem świętości w nowym dla siebie środowisku, ale nie uniknął też nowych trudności. Wtedy odznaczający się  świętością generał zakonu, angielski karmelita św. Szymon Stock zmobilizował swoich braci i zawierzając się Maryi prosił Ją o pomoc. Jak podają kroniki, gdy modlił się słowami antyfony Flos Carmeli (Kwiecie Karmelu) w nocy z 15 na 16 lipca 1251 r. ukazała mu się Maryja w otoczeniu aniołów i wskazując na szkaplerz i powiedziała: Przyjmij, najmilszy synu, Szkaplerz twego zakonu jako znak mego braterstwa, przywilej dla ciebie i wszystkich karmelitów. Kto w nim umrze, nie zazna ognia piekielnego. Oto znak zbawienia, ratunek w niebezpieczeństwach, przymierze pokoju i wiecznego zobowiązania." Nabożeństwo szkaplerzne, praktykowane początkowo tylko we wspólnotach karmelitańskich, bardzo szybko rozpowszechniło się wśród ludzi świeckich i duchowieństwa.


Obowiązki noszących Szkaplerz.


•          naśladować cnoty Matki Najświętszej i szerzyć Jej cześć

•          dniem i nocą nosić jej znak

•          odmawiać codziennie modlitwę naznaczoną w dniu przyjęcia do Szkaplerza

•          czynić dobro bliźnim


Przywileje Szkaplerza karmelitańskiego.


•          noszącym Szkaplerz Maryja zapewniła opiekę w trudach i niebezpieczeństwach życia

            zarówno względem duszy jak i ciała

•          w znaku Szkaplerza Maryja obiecała szczęśliwą śmierć i zachowanie

            od wiecznego potępienia

•          każdy kto nosi Szkaplerz jest złączony z Zakonem Karmelitańskim i ma udział w jego

           duchowych dobrach za życia i po śmierci (objęty jest intencjami mszy św., komunii,

           umartwień, postów, modlitw itp.)


Z końcem XV w. do powyższych łask dołączono tzw. przywilej sobotni oparty na objawieniu jakie miał mieć papież Jan XXII. Maryja obiecała przez niego, że każdy noszący Szkaplerz i zachowujący czystość według swego stanu zostanie uwolniony z czyśćca w pierwszą sobotę po śmierci.


Praktyki zalecane noszącym szkaplerz.


Przez nieskazitelne życie zasługiwać sobie na opiekę Królowej Karmelu.

Przynajmniej raz w miesiącu, jeśli pozwolą na to warunki, przystępować do spowiedzi św. i przyjmować często komunię św. (szczególnie w święta Matki Bożej).

Nawiedzać często kościół i przynajmniej przez kilka minut modlić się do Matki Bożej.

Od czasu do czasu z miłości do Matki Bożej podejmować drobne umartwienia (wyrzec się czegoś dozwolonego).

Brać udział w nabożeństwach i skupieniach dla Bractwa Szkaplerza Świętego (w kościołach karmelitańskich w trzecią niedzielę miesiąca procesja szkaplerzna; w naszym Sanktuarium adoracja 16-tego dnia każdego miesiąca).


Co to znaczy, że Szkaplerz jest sakramentalium?


Sakramentalia to wybrane przez Kościół, poświęcone przedmioty oraz błogosławieństwa i modlitwy, które są znakiem i nośnikiem łaski. Dzięki nim prawie każde wydarzenie może być uświęcone łaską wypływającą z misterium męki, śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. Do sakramentaliów należą np.: modlitwa Anioł Pański, różaniec, droga krzyżowa, lektura Pisma Świętego, krucyfiks, obrazy Chrystusa, NMP i świętych, poświęcone medaliki, woda świecona. Skuteczność tych znaków nie jest automatyczna, ale zależy od wiary i gorliwości. Sam fakt powieszenia obrazu na ścianie nie przysporzy nam łaski. Potrzebna jest wewnętrzna dyspozycja konkretnego człowieka wyrażająca się cierpliwym trudem pracy nad sobą i praktyką miłości względem bliźnich. Widząc bogactwo duchowych owoców w życiu wiernych podążających do Boga w znaku Szkaplerza, Kościół zaliczył go do sakramentaliów i zatwierdził związane z nim nabożeństwo.



Jak wygłąda szkpalerz  


Współczesny Szkaplerz to wierzchnia część habitu wielu rodzin zakonnych męskich i żeńskich. Wywodzi się z fartucha używanego w czasie pracy w celu ochrony ubioru. Zakładano go przez głowę: jeden płat materiału opadał na plecy, a drugi na piersi. Łacińskie słowo scapulae oznacza barki, ramiona, plecy.



Szkaplerz noszony przez osoby świeckie to dwa małe kawałeczki sukna wełnianego koloru brązowego połączone tasiemkami tak, aby jeden z nich mógł zwisać na plecach, a drugi na piersi. Na jednym płatku jest wizerunek Matki Bożej Szkaplerznej, na drugim Serce Pana Jezusa.


Papież Pius X pozwolił w 1910 r. na zastąpienie tradycyjnego szkaplerza medalikiem szkaplerznym.




Modlitwa do Matki Bożej Szkaplerznej


O najwspanialsza Królowo nieba i ziemi! Orędowniczko Szkaplerza świętego! Matko Boga! Oto ja, Twoje dziecko, wznoszę do Ciebie błagalnie ręce i z głębi serca wołam do Ciebie: Królowo Szkaplerza, ratuj mnie, bo w Tobie cała moja nadzieja. Jeśli Ty mnie nie wysłuchasz, do kogóż mam się udać? Wiem, o dobra Matko, że serce Twoje wzruszy się moim błaganiem i wysłuchasz mnie w moich potrzebach, gdyż Wszechmoc Boża spoczywa w Twoich rękach, a użyć jej możesz według upodobania. Od wieków tak czczona, najszlachetniejsza Pocieszycielko strapionych, powstań i swą potężną mocą rozprosz moje cierpienia, ulecz, uspokój mą zbolałą duszę, o Matko pełna litości! Ja zaś wdzięcznym sercem wielbić Cię będę aż do śmierci. Na Twoją chwałę w Szkaplerzu świętym żyć i umierać pragnę.

Amen.


Formuła poświęcenia i nałożenia szkaplerza świętego


K. Wspomożenie nasze w imieniu Pana.

O. Który stworzył niebo i ziemię.

K. Okaż nam, Panie, miłosierdzie swoje.

O. I daj nam swoje zbawienie.

K. Panie, wysłuchaj modlitwę moją..

O. A wołanie moje niech do Ciebie przyjdzie.


MODLITWA POŚWIĘCENIA


Boże, sprawco i wypełnienie świętości, Ty wzywasz odrodzonych z wody i Ducha świętego do pełni życia chrześcijańskiego i doskonałej miłości, wejrzyj łaskawie na sługę (służebnicę, sługi) Twojego (Twoją,, Twoje), pobożnie przyjmującego (przyjmującą., przyjmujących) ten szkaplerz Matki Bożej z Góry Karmel, aby stał się (stała, stali) żywym obrazem Twego Syna Chrystusa, a po szczęśliwym zakończeniu tego życia, wspomagany (wspomagana, wspomagani) przez Dziewicę Matkę, zasłużył (zasłużyła, zasłużyli) sobie na wejście do wesela Twego domu. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.


NAŁOŻENIE SZKAPLERZA


Kapłan nakłada każdemu szkaplerz (na szyję lub przez ramię, wypowiadając następujące słowa:


Przyjmij ten szkaplerz karmelitański i żyj z Maryją. w wiernym naśladowaniu Chrystusa. Niech Ona towarzyszy ci na drodze zbawienia ku Górze, którą jest sam Chrystus, który żyje i króluje na wieki wieków. Amen.


albo:


Weźmij tę poświęconą, szatę i błagaj Najświętszą Dziewicę, abyś dzięki Jej zasługom nosił (nosiła) tę szatę nieskalaną., a Ona niech cię broni od wszelkiej przeciwności i doprowadzi do życia wiecznego. Amen.


Na mocy udzielonej mi władzy przyjmuję Cię (was) do uczestnictwa we wszystkich dobrach, których z miłosierdzia Jezusa Chrystusa przysparzają, zakonnicy z Góry Karmel. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.


Kapłan udziela błogosławieństwa


Niech Cię (was) błogosławi Stwórca nieba i ziemi. Bóg wszechmogący, który raczył cię (was) zaliczyć do Bractwa Najświętszej Dziewicy Maryi z Góry Karmel. Błagamy Ją, by w godzinę twojej (waszej) śmierci starła głowę pradawnego węża, a ty (wy), abyś(cie) w końcu osiągnął (osiągnęła, ociągnęli, osiągnęły) palmę i wieniec wiekuistego dziedzictwa. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.


Jako obowiązek przynależności do Bractwa Szkaplerza św., kapłan naznacza codzienne odmawianie jakiejś modlitwy. Zazwyczaj jest to: "Pod Twoją, obronę" lub "Witaj Królowo".


PRAKTYKI ZALECANE CZŁONKOM BRACTWA SZKAPLERZA ŚWIĘTEGO

(JAKO RADY)


Przez nieskazitelne życie zasługiwać sobie na macierzyńską opiekę Królowej Karmelu.

Przynajmniej raz w miesiącu, jeżeli pozwolą na to warunki oraz w święta Matki Bożej, przystępować do Spowiedzi i Komunii świętej.

Nawiedzać często kościół i przynajmniej przez kilka minut modlić się do Matki Bożej.

Brać udział w miesięcznej procesji szkaplerznej i wszędzie, gdzie to możliwe, szerzyć nabożeństwo szkaplerzne.

Wyrzec się od czasu do czasu czegoś dozwolonego z miłości do Matki Bożej (drobne umartwienia).


OBJAŚNIENIA


Szkaplerz ma być ze sukna wełnianego - koloru brązowego. Na jednym płatku ma być wizerunek Matki Bożej Szkaplerznej, a na drugim Serce Jezusa. Nie przyjmuje się do Bractwa Szkaplerza św. osób nieobecnych. Jednak osobę ciężko chorą czy też żołnierza lub więźnia można wpisać do Bractwa i posłać im Szkaplerz poświęcony. Gdy ustaną przeszkody powinni oni przyjąć na nowo Szkaplerz z ręki kapłana. Można wpisać do Bractwa Szkaplerza św. małe dzieci, nawet takie, które jeszcze nie przyjęły I Komunii św.

Szkaplerz św., należy tak nosić by jego jedna część spadała na plecy a druga na piersi.

W roku 1910 Pius X pozwolił na zastąpienie szkaplerza św. przez medalik szkaplerzny, który na jednej stronie ma wizerunek Matki Bożej Szkaplerznej a na drugiej Najświętsze Serce Pana Jezusa. Może on być noszony na szyi i gdzie indziej, byle to było na osobie i godnie.

Osoby noszące Szkaplerz i przynależące do Bractwa mają. udział w dobrach duchowych całego zakonu karmelitańskiego. Nazywają się Braćmi i Siostrami i są nimi faktycznie w sposób duchowy.

Pobożne noszenie i używanie np. ucałowanie Szkaplerza św. [medalika), zostało obdarzone przez Kościół odpustem cząstkowym (Ind. d. N 17).

Gdy Szkaplerz zginie lub zostanie zniszczony, należy zastąpić go nowym. Następny Szkaplerz może poświęcić każdy kapłan. Nawet nie poświęcony Szkaplerz można nałożyć na siebie. Gdy Szkaplerz zostanie zużyty - najlepiej go spalić.

Ci wszyscy, którzy bądź z niedbalstwa, bądź z zachwiania w wierze, lub z innych przyczyn przestali nosić Szkaplerz św., mogą sami przywdziać go na nowo, byle serdecznie i szczerze żałowali za grzechy i nadal wypełniali przypisane obowiązki.

© Christus Rex 2005




Św. Jan Paweł II (1920-2005)

Życie


Karol Wojtyła urodził się 18 maja 1920 r. w Wadowicach. Od śmierci matki w 1929 wychowuje go ojciec - emerytowany oficer. Po przenosinach do Krakowa rozpoczyna studia na polonistyce na Uniwersytecie Jagiellońskim; przerywa je wybuch wojny. Jest aktorem tajnego Teatru Rapsodycznego, pracuje jako robotnik w kamieniołomie i fabryce chemicznej. W latach 1942-45 jako seminarzysta uczestniczy w tajnych kompletach Wydziału Teologicznego UJ. Dnia 1 listopada 1946 r. otrzymuje święcenia kapłańskie od arcybiskupa Adama Sapiehy. Studiuje teologię w Rzymie, a po powrocie do kraju zostaje wikariuszem w Niegowici i w Krakowie, potem prefektem i duszpasterzem akademickim. W 1948 r. otrzymuje stopień doktora, w 1953 roku habilituje się. W 1954 r., po zlikwidowaniu Wydziału Teologicznego UJ, rozpoczyna wykłady z etyki filozoficznej na KUL-u. W 1958 r. zostaje krakowskim biskupem pomocniczym, a w 1964 - arcybiskupem. W 1967 r. otrzymuje nominację kardynalską. Dnia 16 października 1978 r. zostaje wybrany na papieża i przybiera imię Jan Paweł II. Jako papież próbuje zbliżyć do siebie chrześcijan różnych wyznań - ogłasza list z okazji 500. rocznicy urodzin Marcina Lutra (1983), spotyka się z patriarchą Konstantynopola, składa wizytę w katedrze Canterbury i w rzymskim zborze ewangelickim.

Przemawiając w 1995 r. w siedzibie ONZ, broni uniwersalności praw człowieka i wzywa Narody Zjednoczone, by podjęły "ryzyko solidarności, a tym samym ryzyko pokoju". Podczas Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 Papież dokonuje rachunku sumienia Kościoła i prosi Boga o wybaczenie jego win; odbywa też podróż do Ziemi Świętej - Jordanii, Betlejem, Jerozolimy Ogromny dorobek Papieża Polaka zawarty w nauczaniu jego pontyfikatu jest bardzo obszerny i bogaty w mądrość tego Wielkiego Papieża.


Teksty


Matka, Opiekunka, Siostra


Myśl nasza biegnie ku świętej górze Karmel, którą świat biblijny uważał za symbol łaski, błogosławieństwa i piękna. Na niej karmelici wznieśli swój pierwszy kościół, poświęcając go Dziewicy Maryi Flos Carmeli (Kwiat Karmelu), zachowującej piękno wszystkich cnót. Chcieli wyrazić w te sposób własne pragnienie całkowitego poświęcenia się Jej oraz stałego związania swej służby Maryi ze służbą Chrystusowi. Liczni mistycy karmelitańscy pojęli doświadczenie Boga w swoim życiu: jako drogę doskonałości - św. Teresa od Jezusa, jako wstąpienie na Górę Karmel - św. Jan od Krzyża. W tej wędrówce obecna jest Maryja. Ona, wzywana przez karmelitów jako Matka, Opiekunka i Siostra staje się jako Przeczysta Dziewica wzorem kontemplacji, uważnego nasłuchiwania i medytacji słowa Bożego oraz posłuszeństwa woli Ojca przez Jezusa Chrystusa w Duchu Świętym. Dlatego właśnie w Karmelu i w każdej duszy głęboko karmelitańskiej kwitnie życie mocnej jedności i zażyłości z Maryją, jakiś nowy sposób życia dla Boga i przedłużenia tutaj na ziemi miłości Syna Bożego ku Maryi, Jego Matce. Szczególna łaska Maryi wobec zakonu karmelitańskiego wspominana przez czcigodną tradycje, związaną z osobą św. Szymona Stocka, rozpromieniła pośród ludu chrześcijańskiego wieloma owocami duchowymi. Chodzi tutaj o szkaplerz karmelitański, będący znakiem włączenia do Zakonu Karmelitańskiego dla otrzymania udziału w dobrach duchowych oraz przewodnikiem czułej i synowskiej pobożności maryjne. Poprzez szkaplerz czciciele Maryi z Góry Karmel wyrażają pragnienie kształtowania swego życia w oparciu o jej przykład jako Matki, Opiekunki, Siostry, Przeczystej Dziewicy, przyjmującej czystym sercem słowo Boże i oddając się żarliwej służbie braciom.

Słowo przed modlitwą "Anioł Pański" w niedzielę 24 lipca 1988 r.,

[za:] Przewodnicy na Górę Karmel, Kraków 2000, s. 24-25


Chcę dać świadectwo...


Jest to bardzo szczególny wymiar duchowego bogactwa Dziewicy, Matki Chrystusa, ponieważ Jej misja karmelitańska, która bierze początek na górze Karmel w Ziemi Świętej, jest związana z szatą. Szata ta nazywa się Szkaplerzem świętym. Bardzo zawdzięczałem Szkaplerzowi karmelitańskiemu w latach mojej młodości. Bo jest rzeczą piękną, że matka troszczy się o odzienie. Gdy dzieci rosną, gdy wyrastają ze swych ubrań, gdy się już w nich nie mieszczą, matka stara się temu zaradzić, naprawia również ubrania swoich dzieci.

A może dzieci potrzebują jakiejś szczególnej szaty, czegoś więcej niż zwykłe odzienie? I właśnie Ona, Dziewica Karmelu, Matka Szkaplerza Świętego, mówi nam o swej macierzyńskiej trosce, o swym zatroskaniu o nasz odzienie. O nasze odzienie w sensie duchowym, o odzianiu nas łaską Bożą i o wspomaganiu nas, aby zawsze była białą ta szata, którą - wiemy otrzymaliśmy, podobnie jak katechumeni pierwszych wieków, podczas Chrztu świętego. Ta biała szata jest symbolem owej duchowej szaty, którą została przyobleczona nasza dusza - szaty łaski uświęcającej.

Słowo do młodzieży w czasie wizytacji parafii Mostacciano pod Rzymem 15 stycznia 1989 r, [za:] Przewodnicy. s. 25


Szkaplerz znakiem przymierza z Maryją


Wiele pokoleń Karmelu, od początku aż do dzisiaj, w swej wędrówce ku <świętej górze, Jezusowi Chrystusowi, naszemu Panu> (Mszał Rzymski, modlitwa z Mszy św. ku czci Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel, 16 lipca), starało się kształtować swoje życie wzorując się na Maryi.

Dlatego w Karmelu, a także w każdej duszy kochającej gorąco Najświętszą Maryję Pannę i Matkę, nieustannie kontemplowana jest Ta, która od samego początku potrafiła otworzyć się na słuchanie słowa Boga i być posłuszna Jego woli (por. Łk 2, 19. 51). Maryja, wychowana i ukształtowana przez Ducha Świętego (por. Łk 2, 44-50), umiała bowiem odczytywać w duchu wiary swoje dzieje (por. Łk 1, 46-55) i - ulegając Bożym natchnieniom - (Lumen gentium, 58).


3. Kontemplując Najświętszą Maryję Pannę, widzimy Ją jako Matkę zatroskaną, która patrzy na Syna, dorastającego w Nazarecie (por. Łk 2, 40. 52), idzie za Nim po drogach Palestyny i towarzyszy Mu podczas godów w Kanie (por. J 2, 5), a u stóp Krzyża staje się Matką współuczestniczącą w Jego ofierze i darem dla wszystkich ludzi, gdy Jezus powierza Ją swemu umiłowanemu uczniowi (por. J 19, 26). Jako Matka Kościoła Najświętsza Maryja Panna jednoczy się z uczniami w ustawicznej modlitwie (por. Dz 1, 14), a jako nowa Niewiasta, która wyprzedza to, co się kiedyś dokona dla nas wszystkich w pełni trynitarnego życia, została wzięta do Nieba, skąd osłania płaszczem swego miłosierdzia synów i córki pielgrzymujących ku świętej górze chwały.

Ta kontemplacyjna postawa umysłu i serca pozwala podziwiać doświadczenie wiary i miłości Najświętszej Maryi Panny, która przeżywa już to, co każdy wierzący pragnie i ma nadzieję przeżywać w tajemnicy Chrystusa i Kościoła (por. Sacrosanctum Concilium, 103; Lumen gentium, 53). Dlatego właśnie karmelici i karmelitanki wybrali Maryję na swą Patronkę i Matkę duchową i mają zawsze przed oczyma i w sercu Najczystszą Maryję Pannę, która prowadzi wszystkich do doskonałego poznania i naśladowania Chrystusa.

W ten sposób rozwijają się głębokie więzi duchowe, które coraz bardziej umacniają komunię z Chrystusem i z Maryją. Dla członków Rodziny karmelitańskiej Maryja, Dziewicza Matka Boga i ludzi, jest nie tyko wzorem do naśladowania, ale również czułą Matką i Siostrą, która jest z nimi i w której pokładają nadzieję. Dlatego św. Teresa od Jezusa wzywała: (Twierdza wewnętrzna, III, 1, 3).


4. To głębokie życie maryjne, które wyraża się w ufnej modlitwie, w pełnym zachwytu uwielbieniu i pilnym naśladowaniu, prowadzi do zrozumienia, że najbardziej autentyczną formą nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny, wyrażającą się w skromnym znaku Szkaplerza, jest poświecenie się Jej Niepokalanemu Sercu (por. Pius XII, list Neminem profecto latet, 11 lutego 1950: AAS 42 [1950], s. 390-391; Lumen gentium, 67). W ten sposób w sercu urzeczywistnia się coraz większa komunia i zażyłość z Najświętszą Maryją Panną, (por. rozważanie przed modlitwą Insegnamenti di Giovanni Paolo II, XI/3, 1988, s. 173). W taki sposób, według słów błogosławionego męczennika karmelitańskiego Tytusa Brandsmy, jednoczymy się głęboko z Maryją Theotokos i tak jak Ona przekazujemy życie Boże: (z wypowiedzi bł. Tytusa Brandsmy na Kongresie Mariologicznym w Tongerloo, sierpień 1936 r.).

To bogate dziedzictwo maryjne Karmelu z biegiem czasu, dzięki rozpowszechnieniu się nabożeństwa Szkaplerza Świętego, stało się skarbem całego Kościoła. Dzięki swej prostocie, antropologicznej wartości oraz odniesieniu do roli Maryi w życiu Kościoła i ludzkości to nabożeństwo tak głęboko i szeroko przyjęło się wśród Ludu Bożego, ze znalazło swój wyraz w obecnym kalendarzu liturgicznym Kościoła powszechnego we wspomnieniu 16 lipca.


5. W znaku Szkaplerza zawiera się sugestywna synteza maryjnej duchowości, która ożywia pobożność ludzi wierzących, pobudzając ich wrażliwość na pełną miłości obecność Maryi Panny Matki w ich życiu. Szkaplerz w istocie jest . Ten, kto go przyjmuje, zostaje włączony lub stowarzyszony w mniej lub więcej ścisłym stopniu z Zakonem Karmelu, poświęconym służbie Matki Najświętszej dla dobra całego Kościoła (por. Formuła nałożenia Szkaplerza: Obrzęd błogosławieństwa i nałożenia Szkaplerza zatwierdzony przez Kongregacje Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów 5 stycznia 1996 r.). Ten, kto przywdziewa Szkaplerz, zostaje wprowadzony do ziemi Karmelu, aby (por. Jr 2, 7) oraz doświadczać słodkiej i macierzyńskiej obecności Maryi w codziennym trudzie, by wewnętrznie się przyoblekać w Jezusa Chrystusa i ukazywać Jego życie w samym sobie dla dobra Kościoła i całej ludzkości (por. Formuła nałożenia Szkaplerza).

Znak Szkaplerza przywołuje zatem dwie prawdy: jedna z nich mówi o ustawicznej opiece Najświętszej Maryi Panny, i to nie tylko na drodze życia, ale także w chwili przejścia ku pełni wiecznej chwały; druga to świadomość, że nabożeństwo do Niej nie może ograniczać się tylko do modlitw i hołdów składanych Jej przy określonych okazjach, ale powinna stanowić , czyli nadawać stały kierunek chrześcijańskiemu postępowaniu, opartemu na modlitwie i życiu wewnętrznym poprzez częste przystępowanie do sakramentów i konkretne uczynki miłosierne co do ciała i co do duszy. W ten sposób Szkaplerz staje się znakiem i wzajemnej komunii pomiędzy Maryją i wiernymi: wyraża bowiem w sposób konkretny dar, jaki na krzyżu Jezus uczynił Janowi, a przez niego nam wszystkim, ze swojej Matki, oraz przypomina o powierzeniu umiłowanego apostoła i nas Tej, którą ustanowił nasza Matką duchową.


6. Ta maryjna duchowość, która wewnętrznie kształtuje osoby i upodabnia je do Chrystusa, pierworodnego wśród wielu braci, wyraziła się we wspaniałych świadectwach świętości i mądrości bardzo wielu świętych mężczyzn i niewiast Karmelu, którzy wyrośli w cieniu i pod opieką Matki.

Ja również od bardzo długiego czasu noszę na sercu Szkaplerz karmelitański! Z miłością do wspólnej Matki niebieskiej, której opieki doznaję ustawicznie, życzę, aby ... wszyscy zakonnicy i zakonnice Karmelu oraz pobożni wierni, którzy Ją czczą z synowskim oddaniem, wzrośli w miłości do Niej i by umocnili w świecie obecność tej Niewiasty milczenia i modlitwy, wzywanej jako Matka miłosierdzia, Matka nadziei i łaski.


Przesłanie Ojca Świętego do zakonów karmelitańskich,

L'Osservatore Romano, wyd. pol. 5(2001), s. 14-15


Za: www.szkaplerz.pl


 

 

 

 

 

od 7 maja 2007r.